Met kloppend hart steek ik de stekker in het stopcontact. Maar er gebeurt niks. Helemaal niks. De lichtjes van mijn meest dierbare schilderij Verlicht hart doen het niet. Het heeft de verhuizing niet goed overleefd. Ik voel de moed en het lood in mijn schoenen zakken. Wat nu?

Dit is het eerste schilderij, dat ik maakte tijdens mijn revalidatie, waar weer licht in zat, en één van de laatsten voor de dood van Pierre. En omdat het zo mooi mijn schilderijen met mijn lichtpuntjes verbindt, vormt het ook nog de header van mijn website.

Dat mag niet kapot zijn.
Dat kan niet.Lees verder

“Hoe verzin je het?” Of: “Hoe kom je erop?”

Die vraag krijg ik heel regelmatig als mensen mijn schilderijen zien. Het antwoord is simpel. Ik verzin het niet. Het komt gewoon. Het enige wat doe, is naar mijn atelier gaan. Dan gaat de rest vanzelf. Ik volg mijn gevoel en wat er verder in me op komt.

Heel vaak weet ik daarom ook niet wat ik met een schilderij wil zeggen. Wat de boodschap is. Dat leer ik pas als ik het schilderij deel. Als ik bijvoorbeeld om ideeën voor een titel vraag. Dan zien anderen wat ik eigenlijk bedoel. Wat er onder zit. En wat er in mijn onderbewuste speelt. Bijzonder vind ik dat.

Daarom zet ik mijn 4 favoriete schilderijen van de 10 jaar, dat ik nu schilder, op een rij en vertel wat meer over het verhaal erachter en waarom ze me zo dierbaar zijn. Lees verder

Morgen komen de dakdekkers eindelijk het lek aan mijn dakkapel maken. Ik sta op zolder en check nog even of ze erbij kunnen. Alles in orde. Mijn oog valt op mijn schilderijen.

Vooral op de herdenkingsschilderijen, die ik afgelopen augustus heb gemaakt in de periode dat mijn man Pierre een jaar overleden was. Ze staan er al maanden dus ik weet inmiddels echt wel hoe ze eruit zien en hoe ze tot stand zijn gekomen.

Maar vanavond is het anders.Lees verder