Héél veel (rouw)kaarten heb ik gekregen. Ik ontving ze om me een hart onder de riem te steken, om me te condoleren en te feliciteren. Ze kwamen op moeilijke momenten of gewoon zomaar tussendoor. Lees verder
De fatale dag
Het is 3 uur ’s nachts en mijn mobiel gaat. Het is niet de wekker maar het ziekenhuis.
Uw man is instabiel en het is beter als u zo snel mogelijk hierheen komt.”
Ik schrik me dood maar blijf toch relatief rustig. In die week op de Intensive care heb ik de artsen zo vaak weg zien rennen omdat er iemand instabiel was en ze kwamen altijd weer terug. Daar houd ik me aan vast.
Onterecht zo blijkt als snel. Lees verder
Herdenkingsschilderij laten maken? Deze maakte ik met de spullen van wijlen mijn lief
Morgen komen de dakdekkers eindelijk het lek aan mijn dakkapel maken. Ik sta op zolder en check nog even of ze erbij kunnen. Alles in orde. Mijn oog valt op mijn schilderijen.
Vooral op de herdenkingsschilderijen, die ik afgelopen augustus heb gemaakt in de periode dat mijn man Pierre een jaar overleden was. Ze staan er al maanden dus ik weet inmiddels echt wel hoe ze eruit zien en hoe ze tot stand zijn gekomen.
Maar vanavond is het anders.Lees verder
Een herinneringsfotoboek: maak de vakantie met je overleden dierbare tastbaar
Wijlen mijn man Pierre was een groot liefhebber van fotograferen maar had een bloedhekel aan zelf op de foto gaan.
Daarom had ik helaas niet zo veel beeldmateriaal van hem. Het laatste dat er is, dateert van onze vakanties naar Noorwegen in 2006 en 2007. Zó graag zou ik daar een mooi persoonlijk fotoboek van hebben. Want dan zou hij toch altijd een beetje bij me zijn. Lees verder